| Livre, Chap. |
| [7, 13] |
κόσμον
ἀχθοφορεῖν
ἰσχῦσαι.
Λόγος
δ'
|
ὁ |
ἀΐδιος
θεοῦ
τοῦ
αἰωνίου
τὸ |
| [7, 18] |
θεοῦ,
ἧς
ὁ
χαρακτήρ
ἐστιν
|
ὁ |
ἀΐδιος
λόγος.
Ἐνέπνευσε
γάρ
φησιν, |
| [7, 17] |
αὐτοῦ
πνοὴν
ζωῆς,
καὶ
ἐγένετο
|
ὁ |
ἄνθρωπος
εἰς
ψυχὴν
ζῶσαν.
Καὶ |
| [7, 18] |
αὐτοῦ
πνοὴν
ζωῆς,
καὶ
ἐγένετο
|
ὁ |
ἄνθρωπος
εἰς
ψυχὴν
ζῶσαν»
ὥστε |
| [7, 16] |
ἀνατέλλων;
συνετρίβη
ἐπὶ
τὴν
γῆν
|
ὁ |
ἀποστέλλων
πρὸς
πάντα
τὰ
ἔθνη. |
| [7, 13] |
ἐν
τῷ
δευτέρῳ
δὲ
πάλιν
|
ὁ |
αὐτὸς
τάδε
γράφει
πρὸς
λέξιν· |
| [7, 8] |
δὴ
τούτοις
ἡμῖν
ἅπασι
καὶ
|
ὁ |
βοώμενος
τοῦ
παντὸς
ἔθνους
γενάρχης |
| [7, 13] |
γὰρ
αὐτὸν
ἄρρηκτον
τοῦ
παντὸς
|
ὁ |
γεννήσας
ἐποίει
πατήρ.
Εἰκότως
οὖν |
| [7, 8] |
πρῶτος
καὶ
ἀληθὴς
ἄνθρωπος,
οὐχ
|
ὁ |
γηγενὴς
ἐπίκλην
Ἀδὰμ
δι'
ἐντολῆς |
| [7, 22] |
ἀλλ'
ὥσπερ
ἀπὸ
τῆς
γραμματικῆς
|
ὁ |
γραμματικὸς
λέγεται
καὶ
ἀπὸ
τῆς |
| [7, 8] |
ἐν
αὐτῷ
κακίας
βυθῷ
καταπίνεται·
|
ὁ |
δ'
ὑπὸ
θεοῦ
ληφθεὶς
καὶ |
| [7, 12] |
οἶδε
τὸν
τόπον
αὐτῆς.
Καὶ
|
ὁ |
Δαβὶδ
δέ
που
ἐν
ψαλμῳδίαις, |
| [7, 12] |
καὶ
πῦρ.
Οἷς
συμφώνως
καὶ
|
ὁ |
Δαβὶδ
ψάλλων
ἔφησεν·
Εἶπεν
ὁ |
| [7, 21] |
τοτὲ
δὲ
ὡς
περιττῆς
ἀφαιρεῖν·
|
ὁ |
δὲ
πηγή
τις
ὢν
ἐπιστημῶν |
| [7, 22] |
λόγον
ἄνθρωπός
ἐστιν,
ὑπάρχει
οὐσία·
|
ὁ |
δὲ
φόνος
ὃν
ποιεῖ
οὐκ |
| [7, 8] |
ἔννοιάν
τε
καὶ
προσηγορίαν
πρῶτος
|
ὁ |
δηλούμενος
θεοφιλὴς
ἐν
νῷ
βαλόμενος, |
| [7, 20] |
φύσιν.
Τοσαῦτα
καὶ
οὗτος.
Καὶ
|
ὁ |
Ἑβραῖος
δὲ
Φίλων
ἐν
τῷ |
| [7, 17] |
ζῶσαν.
Καὶ
ταῦτα
δὲ
πάλιν
|
ὁ |
Ἑβραῖος
ἑρμηνεύει
Φίλων,
ταῖς
ἐκτεθείσαις |
| [7, 8] |
ἀληθῶς.
Οὗτος
δ'
ἂν
εἴη
|
ὁ |
ἐν
θεῷ
τέλειος,
ὁ
τῆς |
| [7, 22] |
τότε
τὸ
εἶναι
λαμβάνουσιν,
ὁπόταν
|
ὁ |
ἐνεργῶν
παρῇ;
Οὕτως
ἔχει.
Οὐκ |
| [7, 12] |
λέγων
τι
ἑτέρῳ
λέγει
καὶ
|
ὁ |
ἐντελλόμενος
ἑτέρῳ
παρ'
ἑαυτὸν
ἐντέλλεται. |
| [7, 16] |
Πῶς
ἐξέπεσεν
ἐκ
τοῦ
οὐρανοῦ
|
ὁ |
ἑωσφόρος,
ὁ
πρωῒ
ἀνατέλλων;
συνετρίβη |
| [7, 8] |
τῆς
τῶν
πατέρων
εὐσεβοῦς
διδασκαλίας
|
ὁ |
ἥρως
τὴν
μνήμην
ἀναπεμπασάμενος
καὶ |
| [7, 10] |
θείων
κατολιγωροῦντι
νόμων;
Ταῦτα
προπαιδεύσας
|
ὁ |
θαυμάσιος
ἡμᾶς
τε
εἷλε
καὶ |
| [7, 9] |
δ'
οὖν
ἁπάντων
αὐτὸς
ἐκεῖνος
|
ὁ |
θαυμάσιος
θεολόγος
τε
καὶ
νομοθέτης |
| [7, 15] |
καὶ
ἄλλη
δόξα
ἀστέρων»
φησὶν
|
ὁ |
θεῖος
ἀπόστολος·
ἀστέρα
γὰρ
ἀστέρος |
| [7, 8] |
δικαιοσύνην.
Πατέρα»
δὴ
πολλῶν
ἐθνῶν»
|
ὁ |
θεῖος
χρησμὸς
τοῦτον
ἔσεσθαι
προαγορεύει |
| [7, 14] |
οὐχ
οὗτος
λόγων
εἴη
ἂν
|
ὁ |
θεοπρεπέστατος,
δυνάμει
θεοῦ
λογικῇ
καὶ |
| [7, 19] |
φύσιν
ἐξοικειώσας
ἑαυτὸν
ἐτεχνίτευσεν
αὐτὴν
|
ὁ |
θεός;
ἀλλὰ
τοῦτό
γε
ἄτοπον |
| [7, 21] |
πρὸς
τὴν
τοῦ
κόσμου
γένεσιν
|
ὁ |
θεὸς
αὐταρκεστάτης
ὕλης,
ὡς
μήτ' |
| [7, 11] |
καὶ
ἐγένετο.
Καὶ
πάλιν·
Εἶπεν
|
ὁ |
θεός·
βλαστησάτω
ἡ
γῆ
βοτάνην |
| [7, 11] |
ἐγένετο
φῶς.
Καὶ
πάλιν·
Εἶπεν
|
ὁ |
θεός·
γενηθήτω
στερέωμα,
καὶ
ἐγένετο. |
| [7, 11] |
τὴν
γῆν.
Εἶτά
φησιν·
Εἶπεν
|
ὁ |
θεός·
γενηθήτω
φῶς,
καὶ
ἐγένετο |
| [7, 11] |
καὶ
ἐγένετο.
Καὶ
αὖθις·
Εἶπεν
|
ὁ |
θεός·
γενηθήτωσαν
φωστῆρες
ἐν
τῷ |
| [7, 8] |
φησι
Μωσῆς,
διότι
μετέθηκεν
αὐτὸν
|
ὁ |
θεὸς»
δι'
ἄκραν
ἀρετῆς
τελείωσιν. |
| [7, 22] |
ποτε
ὅτε
ἐν
ἀκοσμήτοις
ἦν
|
ὁ |
θεός.
Δικαίως
δ'
ἂν
καὶ |
| [7, 18] |
ἀΐδιος
λόγος.
Ἐνέπνευσε
γάρ
φησιν,
|
ὁ |
θεὸς
εἰς
τὸ
πρόσωπον
αὐτοῦ |
| [7, 22] |
οὕτως
ἔχει,
τίνος
ἔσται
ποιητὴς
|
ὁ |
θεός;
εἴτε
γὰρ
οὐσίας
ἐροῦμεν, |
| [7, 22] |
εἰ
μὴ
κεχώρισται
τῆς
ὕλης
|
ὁ |
θεός,
ἓν
τὸ
ἀγένητον
εἶναι |
| [7, 11] |
καὶ
ἐγένετο.
Καὶ
πάλιν·
Εἶπεν
|
ὁ |
θεός·
Ἐξαγαγέτω
τὰ
ὕδατα
ἑρπετὰ |
| [7, 22] |
ἢ
ὅτι
κεχώρισται
τῆς
ὕλης
|
ὁ |
θεὸς
ἢ
αὖ
πάλιν
ὅτι |
| [7, 22] |
λόγον,
πότερον
ἐπλήρου
τὴν
ὕλην
|
ὁ |
θεὸς
ἢ
ἐν
μέρει
τινὶ |
| [7, 11] |
τοῖς
πατοῦσιν
αὐτήν,
ἐγὼ
κύριος
|
ὁ |
θεός
καὶ
ἑξῆς·
Ἐξέτεινα
τὸν |
| [7, 19] |
ὕλη
οὐ
γὰρ
ταὐτόν
ἐστιν
|
ὁ |
θεὸς
καὶ
ἡ
ὕλη·
εἰ |
| [7, 11] |
ἐστερέωσα
τὴν
γῆν·
ἐγὼ
κύριος
|
ὁ |
θεὸς
καὶ
οὐκ
ἔστι
πλὴν |
| [7, 19] |
εἰ
μὲν
γὰρ
αὐτοαγένητόν
ἐστιν
|
ὁ |
θεὸς
καὶ
οὐσία
ἐστὶν
αὐτοῦ, |
| [7, 22] |
ἀγένητα.
Εἰ
γὰρ
ἦν
ἀγένητος
|
ὁ |
θεὸς
καὶ
τὰ
ἁπλᾶ
ἐξ |
| [7, 15] |
οὗ
δὴ
καὶ
αὐτὸς
ἐπιχορηγούμενος
|
ὁ |
θεὸς
λόγος
καὶ
ὥσπερ
ἐξ |
| [7, 22] |
ὑποκειμένων
ποιοτήτων
τὰς
ποιότητας
ἐδημιούργησεν
|
ὁ |
θεὸς
μήτε
ἐκ
τῶν
οὐσιῶν, |
| [7, 15] |
τῶν
ἁπάντων
θεολογεῖ,
φάσκων·
Κύριε
|
ὁ |
θεός
μου,
ὡς
ἐμεγαλύνθης
σφόδρα, |
| [7, 11] |
ταῦτα
πάντα
καὶ
ἑξῆς·
Κύριος
|
ὁ |
θεὸς
ὁ
ποιήσας
τὸν
οὐρανὸν |
| [7, 11] |
σου
ὑποχειρίους
σοι·
καὶ
εὐλογητὸς
|
ὁ |
θεός,
ὃς
ἔκτισε
τὸν
οὐρανὸν |
| [7, 22] |
ἔσται
καὶ
τῶν
κακῶν
δημιουργὸς
|
ὁ |
θεός.
Ὅτε
τοίνυν
οὐδ'
οὕτως |
| [7, 22] |
κακά,
τῶν
κακῶν
ἔσται
ποιητὴς
|
ὁ |
θεός.
Οὗτος
μὲν
οὖν
ὁ |
| [7, 22] |
ποιότητες,
τῶν
ποιοτήτων
ποιητὴς
γέγονεν
|
ὁ |
θεός.
Οὕτως
ἔχει.
Ἐπεὶ
δέ |
| [7, 22] |
αὐτῆς
εἰς
τὸ
κρεῖττον
ἔτρεψεν
|
ὁ |
θεός,
πόθεν
τὰ
κακὰ
ζητεῖν |
| [7, 12] |
ἐν
οἷς
γράφει·
Καὶ
εἶπεν
|
ὁ |
θεός·
ποιήσωμεν
ἄνθρωπον
κατ'
εἰκόνα |
| [7, 17] |
τὰ
Ἑβραίων
λόγια·
Καὶ
εἶπεν
|
ὁ |
θεός·
ποιήσωμεν
ἄνθρωπον
κατ'
εἰκόνα |
| [7, 22] |
τῶν
δὲ
ποιοτήτων
δημιουργὸς
ὑπάρχει
|
ὁ |
θεός,
ποιότητες
δὲ
τὰ
κακά, |
| [7, 20] |
δεκτικὴ
γεγένηται
πάσης
ἧς
βούλεται
|
ὁ |
θεὸς
ποιότητος,
μὴ
αὐτοῦ
τοῦ |
| [7, 19] |
ὅπερ
ἐστίν,
ἡ
ὕλη
καὶ
|
ὁ |
θεός,
πρόσεστι
δὲ
ἀμφοτέροις
τὸ |
| [7, 11] |
ὁ
θεὸς
τοῦ
οὐρανοῦ,
καὶ
|
ὁ |
θεὸς
τῆς
γῆς,
ὃς
ἔλαβέ |
| [7, 20] |
θελήσας
ὑποστῆσαι
ὅ
τι
βούλεται
|
ὁ |
θεός,
τῆς
θελήσεως
αὐτοῦ
οὐκ |
| [7, 11] |
τούτοις
φάσκουσα
ἡ
γραφὴ
εἶπεν
|
ὁ |
θεός
τὸ
θεῖον
νεῦμα
καὶ |
| [7, 17] |
καὶ
καθ'
ὁμοίωσιν·
καὶ
ἐποίησεν
|
ὁ |
θεὸς
τὸν
ἄνθρωπον,
κατ'
εἰκόνα |
| [7, 11] |
τῆς
θεολογίας·
Ἐν
ἀρχῇ
ἐποίησεν
|
ὁ |
θεὸς
τὸν
οὐρανὸν
καὶ
τὴν |
| [7, 11] |
καὶ
γῆς,
ᾗ
ἡμέρᾳ
ἐποίησεν
|
ὁ |
θεὸς
τὸν
οὐρανὸν
καὶ
τὴν |
| [7, 11] |
τῆς
γῆς.
Καὶ
ἐπιλέγει·
Κύριος
|
ὁ |
θεὸς
τοῦ
οὐρανοῦ,
καὶ
ὁ |
| [7, 22] |
φῄς,
αἴτιος
ἔσται
τῶν
κακῶν
|
ὁ |
θεός,
τρέψας
τὰς
οὐκ
οὔσας |
| [7, 17] |
αὐτόν.
Καὶ
πάλιν·
Καὶ
ἔλαβεν
|
ὁ |
θεὸς
χοῦν
ἀπὸ
τῆς
γῆς |
| [7, 8] |
πλημμύρᾳ
τῶν
προτέρων
κακῶν
ἀποκαθαιρομένης
|
ὁ |
θεοφιλὴς
σὺν
παισὶν
ἅμα
καὶ |
| [7, 8] |
τῶν
κρειττόνων
ἀποπεσὼν
λήξεως,
ἀλλ'
|
ὁ |
θεοφιλῶν
πρώτιστος,
ὃς
ἤλπισεν
ἐπικαλεῖσθαι |
| [7, 22] |
οὐσία,
ὡς
ἀπὸ
τῆς
ἰατρικῆς
|
ὁ |
ἰατρός.
Εἰ
δὲ
ἐξ
ὧν |
| [7, 22] |
ῥήτωρ
καὶ
ἀπὸ
τῆς
ἰατρικῆς
|
ὁ |
ἰατρός,
τῆς
οὐσίας
οὔτ'
ἰατρικῆς |
| [7, 10] |
καταφρονήσας
ἐντολῆς,
ἀποπέπτωκεν.
Ἐπὶ
τούτοις
|
ὁ |
ἱεροφάντης
προστίθησιν
ἄλλο
συνεκτικώτατον
δόγμα, |
| [7, 6] |
καὶ
τοῦτο
διαρθρῶσαι
καλόν,
ὡς
|
ὁ |
Ἰουδαϊσμὸς
οὐκ
ἦν
πω
τότε, |
| [7, 8] |
λέγεται.
Ἐνταῦθά
σοι
καὶ
Ἰακώβ,
|
ὁ |
καὶ
Ἰσραήλ,
εἰσήχθω,
διώνυμός
τις |
| [7, 11] |
τε
καὶ
δημιουργικῆς
δυνάμεως
ἀρχόμενος
|
ὁ |
κατ'
αὐτοὺς
λόγος
παρίστησιν,
οὐ |
| [7, 22] |
ὕλη
καὶ
μονοειδής,
σύνθετος
δὲ
|
ὁ |
κόσμος
καὶ
ἐκ
διαφόρων
οὐσιῶν |
| [7, 8] |
τοιάδε
ἐπιλογίζεται
καί
φησιν·
Εἰ
|
ὁ |
κύριός
μου
δι'
ἐμὲ
οὐδὲν |
| [7, 12] |
ὁ
Δαβὶδ
ψάλλων
ἔφησεν·
Εἶπεν
|
ὁ |
κύριος
τῷ
κυρίῳ
μου·
κάθου |
| [7, 12] |
γὰρ
δήπουθεν
δῆλον,
ὡς
πᾶς
|
ὁ |
λέγων
τι
ἑτέρῳ
λέγει
καὶ |
| [7, 19] |
μὲν
οὖν
καὶ
πρὸς
τούτους
|
ὁ |
λόγος,
ἀλλ'
οὐ
νῦν
ἡμῖν |
| [7, 22] |
πολλὰ
γενητά,
ἀλλ'
ἢ
ὡς
|
ὁ |
λόγος
ἀπαιτεῖ,
ἕν
τι
γενητὸν |
| [7, 18] |
Ἑβραίοις
οὐκ
ἀπέσχοντο,
ὡς
προϊὼν
|
ὁ |
λόγος
αὐτίκα
μάλα
ἐπιδείξει.
Ἀλλ' |
| [7, 12] |
ἄλλοτέ
φησιν·
Ἕως
τάχους
δραμεῖται
|
ὁ |
λόγος
αὐτοῦ.
Ἔνθεν
καὶ
ἡ |
| [7, 12] |
ἀρχῇ
ἦν
ὁ
λόγος,
καὶ
|
ὁ |
λόγος
ἦν
πρὸς
τὸν
θεόν, |
| [7, 12] |
τὴν
θεολογίαν·
Ἐν
ἀρχῇ
ἦν
|
ὁ |
λόγος,
καὶ
ὁ
λόγος
ἦν |
| [7, 19] |
καὶ
εὔφημος
καὶ
ἀληθὴς
οὗτος
|
ὁ |
λόγος
καὶ
προσέτι
καὶ
τὴν |
| [7, 12] |
τὸν
θεόν,
καὶ
θεὸς
ἦν
|
ὁ |
λόγος.
Οὗτος
ἦν
ἐν
ἀρχῇ |
| [7, 22] |
ὁ
θεός.
Οὗτος
μὲν
οὖν
|
ὁ |
λόγος
πρὸς
ἐκεῖνον
εἰρήσθω
καλῶς, |
| [7, 11] |
τὴν
γῆν.
Ἔτι
πρὸς
τούτοις
|
ὁ |
λόγος
τὸν
Ἁβραὰμ
εἰσάγει
τῷ |
| [7, 11] |
πρό
γε
τοῦ
Ἁβραὰμ
εἰσάγεται
|
ὁ |
Μελχισεδὲκ
ἱερεὺς
τοῦ
θεοῦ
τοῦ |
| [7, 8] |
γεγόνασι
καὶ
δίκαιοι
πλείους·
ὧν
|
ὁ |
μὲν
ἤλπισεν
ἐπικαλεῖσθαι
τὸ
ὄνομα |
| [7, 22] |
εἶναι
λέγω,
ἵνα
τῶν
κακῶν
|
ὁ |
μὲν
θεὸς
ἀναίτιος
ᾖ,
τούτων |
| [7, 19] |
δι'
ἥν,
ἀμφοτέρων
ὄντων
ἀγενήτων,
|
ὁ |
μὲν
θεὸς
ἀπαθής,
ἄτρεπτος,
ἀκίνητος, |
| [7, 22] |
τι
πρὸς
τοῦ
θεοῦ.
Ἀλλ'
|
ὁ |
μὲν
περὶ
τούτου
λόγος
ὧδε |
| [7, 12] |
δευτέρου
αἰτίου
θεολογίας.
Θαλῆς
μὲν
|
ὁ |
Μιλήσιος
ἀρχὴν
τῶν
ἁπάντων
τὸ |
| [7, 15] |
θεολογεῖν
ἐδιδάχθη·
ὅτι
καὶ
αὐτὸς
|
ὁ |
μονογενὴς
τοῦ
θεοῦ
καὶ
πρωτότοκος |
| [7, 12] |
ἐντέλλεται.
Διαρρήδην
δ'
αὖ
πάλιν
|
ὁ |
Μωσῆς
ἄμφω
δυοῖν
μνημονεύων
κυρίων, |
| [7, 11] |
ὑφ'
οὗ
θεοφορούμενος
ὧδέ
πως
|
ὁ |
Μωσῆς
ἀπήρξατο
τῆς
θεολογίας·
Ἐν |
| [7, 7] |
ἐλθεῖν.
~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ
Ζʹ
Ὡς
αὐτὸς
|
ὁ |
Μωσῆς
Ἑβραίων
τῶν
πρὸ
τῆς |
| [7, 10] |
τριποθήτου
στερηθῆναι
ζωῆς.
Ταῦτά
τοι
|
ὁ |
Μωσῆς
ἐν
προοιμίοις
τῶν
ἱερῶν |
| [7, 8] |
διαφθείρεσθαι
μελλόντων,
μόνος
εἷς
οὗτος
|
ὁ |
νῦν
ἡμῖν
δηλούμενος
δίκαιος
ἐν |
| [7, 8] |
πάλιν
ἄλλος
ἄνθρωπος
δίκαιος
πεφηνὼς
|
ὁ |
Νῶε
ἐν
τῇ
γενεᾷ
αὐτοῦ |
| [7, 18] |
θείαις
καὶ
ὁμοιώσει
θεοῦ
κοσμήσας
|
ὁ |
παμβασιλεὺς
ἁρμόδιον
οἷς
ἐδωρήσατο
τὴν |
| [7, 12] |
τῷ
αὐτῷ
πνεύματι
καὶ
Μωσῆς
|
ὁ |
πάνσοφος,
ἀρχόμενος
τῆς
κατ'
αὐτὸν |
| [7, 8] |
τρισμακάριον
τέλος.
Τοιόσδε
μὲν
οὖν
|
ὁ |
παρ'
Ἑβραίοις
εἰσῆκται
πρῶτος
καὶ |
| [7, 8] |
ἄλλοθέν
ποθεν
ἀποδέχεσθαι·
ὥσπερ
οὖν
|
ὁ |
παρὰ
τούτοις
κατέχει
λόγος,
ἄνωθεν |
| [7, 21] |
ἀνδρὶ
καὶ
λόγος
οἰκεῖος
συγγέγραπται
|
ὁ |
Περὶ
τῆς
ὕλης.
Ἐξ
οὗ |
| [7, 11] |
καὶ
ὑποκάτωθεν
τοῦ
οὐρανοῦ.
Κύριος
|
ὁ |
ποιήσας
τὴν
γῆν
ἐν
τῇ |
| [7, 11] |
καὶ
ἑξῆς·
Κύριος
ὁ
θεὸς
|
ὁ |
ποιήσας
τὸν
οὐρανὸν
καὶ
πήξας |
| [7, 13] |
τὸν
τρόπον·
Ταῦτα
δὴ
πάντα
|
ὁ |
ποιμὴν
καὶ
βασιλεὺς
θεὸς
ἄγει |
| [7, 15] |
ἐκτείνων
τὸν
οὐρανὸν
ὡσεὶ
δέρριν·
|
ὁ |
ποιῶν
τοὺς
ἀγγέλους
αὐτοῦ
πνεύματα |
| [7, 13] |
ὑπὸ
θείου
λόγου
χαραχθῆναι,
ἐπειδὴ
|
ὁ |
πρὸ
τοῦ
λόγου
θεὸς
κρείσσων |
| [7, 22] |
τὴν
ὕλην
δείκνυται.
Τοσαῦτα
καὶ
|
ὁ |
προδηλωθεὶς
συγγραφεύς.
Αὐτάρκη
δὲ
περιγραφὴν |
| [7, 22] |
τῶν
λόγων.
Οὐδὲ
γὰρ
εἰ
|
ὁ |
προσζητῶν
παρὰ
λόγον
ὁρισάμενος
ἀφορμὴν |
| [7, 17] |
καὶ
τῆς
αὐτοῦ
θειότητος
ἀντιληπτικῶν
|
ὁ |
προσήκων
ὕμνος
ἀναπέμποιτο.
Οὕτω
δ' |
| [7, 10] |
νόμοις
ἱεροῖς
διακυβερνᾶσθαι.
Ἔνθεν
ἀρξάμενος
|
ὁ |
προφήτης
καὶ
πρὸ
τῆς
ἀνθρώπων |
| [7, 16] |
ἐκ
τοῦ
οὐρανοῦ
ὁ
ἑωσφόρος,
|
ὁ |
πρωῒ
ἀνατέλλων;
συνετρίβη
ἐπὶ
τὴν |
| [7, 18] |
ἀπώλειαν,
ἀλλ'
ἐκεῖσε
ὅθεν
καὶ
|
ὁ |
πρῶτος
ἀπέσφηλε.
Διὸ
χρῆναι
τὸ |
| [7, 10] |
ἱερῶν
ἐκείνων
ἐπιβαίνειν,
ὧν
καὶ
|
ὁ |
πρῶτος
δι'
ἀπροσεξίαν,
θείας
καταφρονήσας |
| [7, 22] |
λέγεται
καὶ
ἀπὸ
τῆς
ῥητορικῆς
|
ὁ |
ῥήτωρ
καὶ
ἀπὸ
τῆς
ἰατρικῆς |
| [7, 11] |
τὸν
οὐρανὸν
καὶ
πήξας
αὐτόν,
|
ὁ |
στερεώσας
τὴν
γῆν
καὶ
τὰ |
| [7, 22] |
δοκεῖς
οὕτως
τῷ
λόγῳ,
ὅτι
|
ὁ |
τεχνίτης
ἐξ
ἧς
ἔχει
τέχνης |
| [7, 8] |
εἴη
ὁ
ἐν
θεῷ
τέλειος,
|
ὁ |
τῆς
τῶν
πολλῶν
διατριβῆς
μετατεθειμένος. |
| [7, 12] |
τρόπον·
οὐ
μὴν
ἀλλὰ
καὶ
|
ὁ |
τούτου
παῖς
Σολομῶν
ὧδέ
πη |
| [7, 2] |
φαυλότητος
νενικηκόσι.
Τοιοῦτος
μὲν
οὖν
|
ὁ |
τρόπος
τῶν
παλαιῶν
ἐθνῶν
καὶ |
| [7, 8] |
τοῖς
ἀρετῆς
βραβείοις
ἀναστέψας
αὐτὸν
|
ὁ |
τῶν
ὅλων
θεὸς
τὴν
κατὰ |
| [7, 3] |
Εἰ
δὴ
οὖν
συνῶπταί
σοι
|
ὁ |
τῶν
παλαιῶν
βίος,
ἄθρει
δὴ |
| [7, 8] |
Ἐνταῦθα
δῆτα
αὐτοῖς
τοιοῖσδε
ἀποτελεσθεῖσιν
|
ὁ |
τῶν
προπατόρων
θεὸς
ἡγεμόνα
καὶ |
| [7, 12] |
μεμαθηκότα,
εἰ
δή
σοι
τοιοῦτος
|
ὁ |
Φίλων.
Ἐπάκουσον
οὖν
καὶ
τοῦδε, |
| [7, 13] |
μεσιτεύοντός
τε
καὶ
διαιτῶντος.
Ταῦτα
|
ὁ |
Φίλων.
Καὶ
Ἀριστόβουλος
δὲ
ἄλλος |
| [7, 22] |
θέλεις,
σύμφημι
κἀγώ.
Οἷον
ἄνθρωπος
|
ὁ |
φονεύς,
καθ'
ὃν
μὲν
λόγον |
| [7, 22] |
δὲ
ὁ
φόνος,
οὐσία
ἔσται
|
ὁ |
φόνος·
ἀλλὰ
μὴν
ὁ
φόνος |
| [7, 22] |
τινός,
οὐκ
ἔστιν
ἄρα
οὐσία
|
ὁ |
φόνος.
Εἰ
δὲ
τὰ
ἐνεργοῦντα |
| [7, 22] |
ἔσται
ὁ
φόνος·
ἀλλὰ
μὴν
|
ὁ |
φόνος
ἐνέργεια
ὑπάρχει
τινός,
οὐκ |
| [7, 22] |
οὐκ
ἔστιν
αὐτή·
οὔτε
γὰρ
|
ὁ |
φόνος
ἐστὶν
ἡ
οὐσία
οὔτ' |
| [7, 22] |
οὐσίαι
τὰ
κακά,
κακὸν
δὲ
|
ὁ |
φόνος,
οὐσία
ἔσται
ὁ
φόνος· |
| [7, 18] |
καὶ
τυπωθὲν
σφραγῖδι
θεοῦ,
ἧς
|
ὁ |
χαρακτήρ
ἐστιν
ὁ
ἀΐδιος
λόγος. |
| [7, 8] |
τηνικαῦτα
αὐτῷ
καὶ
τοὔνομα
μεταβάλλει
|
ὁ |
χρηματίζων
θεός,
ὁμοῦ
καὶ
θεοπτίας |
| [7, 11] |
χρὴ
τὸν
θεὸν
ἡγεῖσθαι,
φησὶν
|
ὁ |
χρησμός·
Ἐγώ
εἰμι
ὁ
ὤν· |
| [7, 8] |
λέγει
δ'
οὖν
πρὸς
αὐτὸν
|
ὁ |
χρησμός·
Οὐκέτι
κληθήσεται
τὸ
ὄνομά |
| [7, 12] |
καθ'
ὁμοίωσιν.
Τοῦτο
δὲ
καὶ
|
ὁ |
ψαλμῳδὸς
ᾐνίττετο,
ὁπηνίκα
περὶ
τοῦ |
| [7, 11] |
φησὶν
ὁ
χρησμός·
Ἐγώ
εἰμι
|
ὁ |
ὤν·
οὕτως
ἐρεῖς
τοῖς
υἱοῖς |
| [7, 11] |
οὕτως
ἐρεῖς
τοῖς
υἱοῖς
Ἰσραήλ,
|
ὁ |
ὢν
ἀπέσταλκέ
με
πρὸς
ὑμᾶς. |